نوشتن مطالب دنباله‌دار

نوشتن مطالب دنباله‌دار



روی پیتر کلارک، پژوهشگر ارشد مؤسسه پوینتر، انتشار رشته مقالاتی را درباره مطالب دنباله‌دار مطبوعاتی آغاز کرده است.
او در نخستین بخش این مطالب می‌نویسد: تکنولوژی و تجارت خبر از سال ۱۹۹۵ که من نخستین مطلب دنباله‌دار خود را نوشتم تاکنون دستخوش تغییرات بزرگ بوده است. تیراژ روزنامه‌ها کاهش یافته، تعداد اعضای تحریریه‌ها کم شده، فضای انتشار اخبار، کوچک شده و اندازه روزنامه‌ها آب رفته است.

    عادات خوانندگان پرمشغله نیز عوض شده. پاره‌های اطلاعات به طور خام در وب‌سایت‌ها ارائه می‌شود و مردم به تدریج می‌آموزند اخبار تلگرافی را روی صفحه تلفن‌های همراه خود بخوانند.
اما به نظر من، در رویارویی با این تغییرات، نوشتن مطلب بلند برای روزنامه‌ها درست به همان اندازه بی‌معنی است که این ادعا: مخاطبان امروز رسانه‌ها فقط «خبر» می‌خواهند، آن هم فوری و سرراست.  چنین واکنشی در قبال تغییرات عظیم جاری، اغراق‌آمیز و ناشی از ترس است. من هم به اندازه هر خواننده دیگری کم‌حوصله هستم و معمولاً حوصله نمی‌کنم مطالب طولانی را بخوانم. درست به همین دلیل مطالب دنباله‌داری که از قسمت‌های کوتاه تشکیل می‌شود به نظرم تا این اندازه معقول می‌آیند. مطلبی که در قسمت‌های کوتاه پنج دقیقه‌ای ارائه شده باشد خواننده را دلزده نمی‌کند. چنین مطالبی وقتی به طرزی شایسته سازماندهی و به آرشیو مطالب وب‌سایت مرتبط شوند، چیزی قدرتمندتر از اطلاعات ارائه می‌کنند؛ آنچه ارائه می‌کنند در واقع تجربه است.
طبعاً «روایت دنباله‌دار» اختراع من نیست. اما در خلال این سلسله مطالب که نخستین شماره آن را می‌خوانید، شما را در درک این پدیده یاری خواهم کرد. این شیوه از قدیمی‌ترین روش‌های داستان‌گویی است که هنوز حتی برای مخاطبان امروزی ایده‌آل به نظر می‌رسد.
ریشه چرخه داستانگویی را می‌توان در عهد باستان و سنت‌های شفاهی جستجو کرد. روشن است که سابقه مطالب دنباله‌دار به عنوان یک قالب ادبی به قرن نوزدهم و به زمانی باز می‌گردد که روزنامه‌ها و مجلات داستان‌های دیکنز و نویسندگان سرشناس دیگر را به صورت پاورقی منتشر می‌کردند. انتشار مطالب دنباله‌دار مطبوعاتی -داستانی و غیر داستانی- از نیمه اول قرن بیستم در روزنامه‌ها و مجلات آغاز شد. اما این روش توسط رسانه‌های الکترونیک، رادیو، تلویزیون و سینما نیز اقتباس و با نیازهای آنها سازگار شد. به نظر من تمام نمایش‌های تلویزیونی، از جمله گزارش‌های خبری، نوعی روایت دنباله‌دار هستند.
(کلارک در اینجا ماجرای معروف الیان گونزالز کوبایی را که در سال ۲۰۰۰ میلادی اتفاق افتاد شاهد مثال می‌آورد و این سه خصوصیت را در آن بر می‌شمارد:

    • این روایت، شخصیتی جذاب داشت، پسربچه‌ای شش ساله که مخاطبان نگرانش بودند.
• ماجرا نقطه‌عطف‌های دراماتیک داشت یا بالقوه می‌توانست تعلیق ایجاد کند: نجات در دریا، رسیدن پدر و تهاجم به خانه.
• یک «موتور» مشخص به روایت جان می‌داد، پرسشی که همه امیدوار بودند سرانجام پاسخش را دریابند: چه به سر پسربچه می‌آید؟)

    بگذارید آهسته‌تر برویم. در سراسر قسمت‌های شش‌گانه این مقاله‌ی دنباله‌دار -که هم‌اکنون بخش اولش را می‌خوانید- درباره این عناصر و سایر عناصر روایت‌های دنباله‌دار خواهم نوشت تا این شیوه را توضیح دهم و به شما کمک کنم دریابید آیا موضوعتان مناسب این قالب هست یا خیر.
وقتی این معیارها را شرح دادم، تفاوت‌های مهمی آشکار خواهد شد. دارم درباره روایت‌های طولانی می‌نویسم که در بخش‌های کوتاه و مرتبط با هم ارائه می‌شود. هر یک از سه بخش ابتدایی این سری مطالب به طور متوسط حدود ۱۰۰۰ کلمه خواهد بود و خواندن آن بین ۵ تا ۷ دقیقه طول می‌کشد [و از آنجا که برای خواندن هنگام صرف صبحانه مناسب است آن را مطالب صبحانه‌ای می‌خوانیم]. به مسئله اندازه بعداً بیشتر خواهم پرداخت، ولی همه ما روایت‌های دنباله‌داری را هم دیده‌ایم که خواندن هر قسمت آن ۴۵ دقیقه طول می‌کشد [و آنها را روایت‌های بلند دنباله‌دار می‌خوانیم].
این دو قالب، مطالب صبحانه‌ای و روایت‌های بلند دنباله‌دار، در تقابل با هم نیستند. آنها به هم شبیه هستند و بسیاری از اصولی که برای یکی به کار می‌رود، برای دیگری هم صادق است؛ البته نه همه اصول. هر جا تفاوتی میان این دو وجود داشته باشد توضیح خواهم داد.
در شش قسمت این مقاله دنباله‌دار، با رازهای روایت‌های دنباله‌دار، از جمله منافعی که برای روزنامه‌ها و سایت‌های اینترنتی دارند، آشنا خواهید شد. آزمون‌هایی را خواهید آموخت که با انجام آن درباره هر موضوع می‌توانید دریابید آن موضوع برای نوشتن یک مطلب دنباله‌دار مناسب است یا خیر… و از همه مهم‌تر خواهید آموخت که…
خب! این را تا مطلب بعدی نمی‌توانم بگویم. می‌دانید؟ هر ماجرای دنباله‌داری به تعلیق نیاز دارد

راهنمای نوشتن مطالب دنباله‌دار برای رسانه‌ها (۲)     
بخش دوم رشته مقالات پیتر کلارک، پژوهشگر ارشد مؤسسه پوینتر، درباره نوشتن مطالب دنباله‌دار مطبوعاتی:
فرض کنیم به موضوعی بسیار مهم در حوزه خبری خود دست یافته‌اید. شاید مشغول پوشش موضوع مهاجرت هستید و درباره راز مرگ یک نگهبان گشت مرزی تحقیق می‌کنید. یا ماجرای دراماتیک نجات ماهیگیرانی را دنبال می‌کنید که در دریا گم شده‌اند.

شاید کسی در محل شما بزرگترین جایزه بخت‌آزمایی کشور را برده و قصد دارد بچه مدرسه‌ای‌های فقیر را به سفر دور دنیا بفرستد. از هر جهت ماجرای فوق‌العاده‌ای است، اما چطور می‌خواهید آن را ارائه دهید؟ با مطالب جداگانه و در قالب اخبار معمولی؟ در یک مطلب بلند در شماره آخر هفته؟ یا شاید در سری مقالاتی دنباله‌دار؟
اگر روی چنین موضوعی کار می‌کنید آن را با معیارهای دوازده‌گانه زیر بسنجید و ببینید آیا به شم حرفه‌ای و پرداخت مطلب شما کمک می‌کند یا خیر؟

    ۱- «مطلب دنباله‌دار صبحانه‌ای» [ن.ک: بخش‌اول] بر شخصیتی معین تمرکز دارد که ماجرا عمدتاً از نگاه او بیان می‌شود.
شخصیت‌های فرعی در این نوع مطالب به ندرت وجود دارند. اگر ماجرایی با چند شخصیت و طرح‌های چند بعدی دارید، بهتر است آن را در یک مطلب بلند یا در قالب مطالب بلند دنباله‌دار روایت کنید. هنگامی که ماجرا روز به روز پیش می‌رود، برای خواننده دشوار است توجه خود را از یک شخصیت به شخصیتی دیگر منتقل کند. بنابراین بهتر است جزئیات جدید همه از نگاه شخصیت اصلی بیان شود که در تمام قسمت‌ها حضور دارد.

    ۲- «مطالب دنباله‌دار صبحانه‌ای» در یک طرح ساده روایی بهتر بیان می‌شوند تا در طرح‌های چندبعدی یا داستان‌های فرعی.
مطلب بلند دنباله‌دار می‌تواند طرح‌های چندبعدی را در خود داشته باشد، اما دنباله‌دارهای صبحانه‌ای خیر. تنها استثنای احتمالی مربوط به روایت‌هایی است که بین دو شخصیت رفت و آمد می‌کند تا تقابل یا ارتباط آنها را نشان دهد. معنای این حرف این نیست که ماجرا باید لزوماً به ترتیب وقوع روایت شود. بعضی روایت‌ها از اواسط ماجرا آغاز می‌شوند و سپس به ابتدا فلاش‌بک می‌کنند.

    ۳- ماجرا برای ایجاد تعلیق در پایان هر بخش به اندازه کافی چرخش‌های داستانی، پیچ و خم و غافلگیری دارد.
تعلیق پایانی هر بخش یکی از ضروری‌ترین ابزارهای نوشتن دنباله‌دارهاست. شرکت «ریپابلیک پیکچرز» در اواخر دهه ۱۹۴۰ سریال‌ها و فیلم‌های حادثه‌ای زیادی در انواع مختلف، از وسترن تا علمی‌تخیلی تولید کرد. هر قسمت از این سریال‌ها با صحنه سقوط اتومبیل از صخره یا برخورد سفینه با یک سنگ آسمانی پایان می‌یافت. این تمام انگیزه‌ای بود که تماشاگر را هفته بعد نیز به سالن سینما می‌کشاند.
تعلیق‌های پایانی برای اینکه تأثیر بگذارند لزوماً نباید خیلی دراماتیک باشند. مثلاً ممکن است شما انتظار قسمت بعدی یک سریال را بکشید تا ببینید کدام یکی از بچه‌ها موفق می‌شود نقش اصلی تئاتر مدرسه را به دست آورد. «تام فرنچ» که در نوشتن دنباله‌دارها استاد است اسم این نوع تعلیق‌ها را «انتظار اجباری» گذاشته است. ما در بیشتر مطالب روزنامه‌ای پایان را زود لو می‌دهیم، اما در دنباله‌دارها خواننده را منتظر می‌گذاریم.

    ۴- نویسنده یک «منبع طلایی» برای اطلاعات دارد.
این منبع اغلب یا خود شخصیت اصلی ماجراست یا کسی است که او را به خوبی می‌شناسد. چنین شخصی ممکن است انگیزه‌هایی مشکوک برای شناخته شدن داشته باشد، اما در بسیاری از موارد شخصیت‌های خوب حاضرند حریم خصوصی خود را فدای منافع عمومی کنند. چنین کسانی ممکن است به شما اجازه دهند آنها را در لحظات خصوصی زندگی همراهی کنید. آنها حاضرند بارها با شما گفتگو کنند.
در موارد دیگر ممکن است «منبع طلایی» یک سند باشد: صورت‌جلسه یک محاکمه، اسناد تحقیقات پلیس، یک دفتر وقایع یا خاطرات روزانه، یک آلبوم عکس یا یک مجموعه فیلم ویدیویی. جزئیات، صحنه‌ها و گفتگوهایی که برای نوشتن دنباله‌دار نیاز دارید نه تنها وجود یک منبع طلایی را الزامی می‌کند، بلکه ایجاب می‌کند طوری در ماجرا غرق شوید که بتوانید خیلی چیزها را با چشم و گوش خودتان ببینید و بشنوید.

    ۵- قطار دنباله‌دارها «موتور» دارد.
«تام فرنچ»، گزارشگر «سن‌پترزبورگ تایمز»، نخستین کسی بود که پرسش اصلی را که دنباله‌دار در پی پاسخ دادن به آن است «موتور» نامید: آیا دخترک ۱۵ ساله عامل قتل مادرش است؟ آیا عمل پیوند موفقیت‌آمیز خواهد بود؟ آیا تابلوی نقاشی تقلبی و بی‌ارزش از آب در می‌آید؟ آیا مرد مکزیکی به سلامت از مرز عبور می‌کند؟ پیرزنی که بخت‌آزمایی را برده باز هم در بازی بینگوی چهارشنبه‌شب شرکت می‌کند؟
هر کدام از این پرسش‌ها می‌تواند موتوری باشد برای یک دنباله‌دار واقعی. به طوری که از پرسش آخر پیداست، دنباله‌دارها لزوماً نباید به موضوعات جدی بپردازند، هرچند بیشترشان چنین می‌کنند، شاید به این دلیل که می‌خواهند طول و تفصیلشان را توجیه کنند. قبل از اینکه قلم روی کاغذ بگذارید از خود بپرسید این رشته مطالب قرار است به کدام سئوال در ذهن خواننده پاسخ دهد؟

    ۶- نیروی دنباله‌دارها از یکی از این پرسش‌ها ناشی می‌شود: «بعد چه می‌شود؟»، «ماجرا چطور اتفاق افتاده است؟» یا «بعد چه چیزی معلوم می‌شود؟»
نمونه برای «بعد چه می‌شود؟»: زنی متوجه می‌شود شوهرش ایدز دارد. به آزمایشگاه می‌رود، آزمایش می‌دهد و بعد نتیجه را می‌گیرد…
    نکته: اگر مجبورید روایت ماجرا را مدام برای ارائه توضیحات دیگر قطع کنید، نتیجه کار احتمالاً یک رشته مطلب جدا از هم خواهد بود نه یک «روایت دنباله‌دار». در رشته مطلب‌های معمولی می‌توانید بخشی از اطلاعات را در گرافیک‌ها یا به طرق دیگر نشان دهید؛ اما در دنباله‌دارها تمام توضیحات باید در متن اصلی باشد.

۷- روایت می‌تواند همزمان و به یک اندازه «شخصیت‌محور» و «طرح‌محور» باشد.
این اظهارنظر بسیار جالب توسط «جم وینبرن» ارائه شده که از متخصصان دنباله‌دار‌نویسی است. به گفته او روایت‌های دنباله‌داری که به دلیل شخصیت‌پردازی ضعیف یا کم تنها با طرح داستانی پیش می‌روند، بسیار کمتر از آنهایی که بر اساس رشد و تحول یک شخصیت بنا شده‌اند جذاب هستند. من با این گفته موافقم. در واقع روایت‌های طرح‌محور اغلب از عدم وجود «منبع طلایی» که به آشکار شدن شخصیت کمک می‌کند رنج می‌برند.
    نکته اول : بارها شاهد شکست دنباله‌دارهایی بوده‌ام که شخصیت اصلی آنها به قدر کافی همدلی‌برانگیز نبوده است.
    نکته دوم: صرف اینکه شما از یک شخصیت خوشتان می‌آید دلیل نمی‌شود که خوانندگان هم خوششان بیاید.

    ۸- ماجرا ذاتاً برای قسمت‌بندی مناسب است.
اکثر روایت‌های بلند، به رغم تلاشی که نویسندگان برای ارائه آنها به صورت یکپارچه می‌کنند، برای ارائه در چند قسمت مناسب‌تر هستند.
«مارک بوودن» یکی از موفق‌ترین دنباله‌دارها را برای «فیلادلفیا اینکوایرر» نوشت. «سقوط شاهین سیاه» ماجرای نبرد ارتش آمریکا را در سومالی روایت می‌کرد [بر اساس این دنباله‌دار فیلمی معروف هم ساخته شد]. بوودن داستان را به شکل یک کتاب نوشت و سپس با کمک سردبیرش «دیوید زوکینو» کوشید آن را به ۲۹ قسمت مناسب برای چاپ در روزنامه تقسیم کند.
این عدد ۲۹ الکی نیست! معنی‌اش این است که دنباله‌دار می‌تواند یک ماه چاپ شود و شروع و پایانش هم روز یکشنبه باشد [روزنامه‌ها در غرب روزهای تعطیل هم منتشر می‌شوند و نسخه روزهای تعطیل مفصل‌تر است]. به روایت دنباله‌دار بین این قسمت‌ها فکر کنید: ۸، ۱۵، ۲۲، ۲۹٫ هر یک از این‌ها را می‌توان یکشنبه آغاز کرد و یکشنبه بعدی به پایان رساند. بیشتر دنباله‌دارها کمتر از هشت قسمت دارد و این چیز خوبی است. به یاد داشته باشید که روزنامه می‌تواند بیش از یک قسمت از دنباله‌دار را در یک شماره چاپ کند. قسمت‌بندی داستان قدرت انتخاب سردبیر را افزایش می‌دهد.

    ۹- مطالب دنباله‌دار باید جای مشخصی در روزنامه داشته باشند.
دنباله‌دارهای صبحانه‌ای به اسم «کمیک استریپ» هر روز در روزنامه‌ها چاپ می‌شود. جای مشخص آنها باعث می‌شود خوانندگان به راحتی پیدایشان کنند. خوانندگان به مرور عادت می‌کنند سرنوشت شخصیت مورد علاقه‌شان را مثل یک عادت روزانه دنبال کنند. سردبیر با اختصاص مکان مشخص به دنباله‌دار به ایجاد این عادت کمک می‌کند. دنباله‌دارهایی که جای ثابت دارند همیشه موفق‌تر هستند، هر چند گاهی حفظ جای ثابت برای دنباله‌دارها میسر نیست.

    ۱۰- هر قسمت روزانه باید بر اساس زمان تقریبی خوانده شدن سنجیده شود.
در طول دوران کار حرفه‌ای‌ام تجربه اندازه گرفتن طول مطلب بر اساس تعداد حروف، تعداد کلمات، ستون در اینچ و صفحه را داشته‌ام. اما چرا به جای همه اینها اندازه یک مطلب یا قسمت را بر اساس زمان تقریبی خوانده شدنش نسنجیم؟ این زمان البته می‌تواند بسته به مهارت خواننده و محیطی که او در آن مطلب را می‌خواند متفاوت باشد، اما بر اساس تجربه می‌توان گفت هر خواننده [انگلیسی‌زبان] تقریباً هر یکصد لغت [انگلیسی] را در ۳۳ ثانیه می‌خواند.
این تخمین را می‌شود اینطوری گرد کرد: ۲۰۰ لغت در دقیقه. بنابراین یک مطلب ۱۰۰۰ کلمه‌ای را که روان نوشته شده باشد می‌توان در پنج دقیقه خواند. بهتر است برای همه مطالب همین اندازه رعایت شود. راز ناگفته تحریریه روزنامه‌های آمریکایی این است که بسیاری از روزنامه‌نگاران مطالب طولانی‌تر از این را حتی در روزنامه خودشان نمی‌خوانند. آنها هم گرفتارند، وقت ندارند و اخبار را از اینترنت می‌گیرند.

    ۱۱- موضوع دنباله‌دار بر موضوعی مهم دلالت دارد، موضوعی مثل خدمات عمومی، نفع عامه، روابط اجتماعی، جنگ و اثرات آن و…
تصمیم دارم دنباله‌دارهایی درباره مسائل بزرگ بنویسم: ایدز (بلای قرن بیستم)، هولوکاست (جنایت قرن بیستم) و هزاره (پایان قرن بیستم). این مسائل بزرگ باید در قالب زندگی و سرگذشت آدم‌های مشخص بیان شود. توجیه انتشار روایت‌های دنباله‌دار که هدف اجتماعی مهمی را دنبال نکند دشوار هست اما غیرممکن نیست. شما باید هدفتان را از همان ابتدا مشخص کنید، آن را با سردبیر در میان بگذارید و اگر توافق حاصل شد، آن را در قالب ماجرا بیان کنید.

    ۱۲- خواننده در پایان روایت پاداش می‌گیرد.
اصراری بر پایان خوش آبکی به سبک سریال‌های تلویزیونی ندارم، اما پایان‌بندی باید ارضاءکننده باشد به طوری که پاداشی تلقی شود برای خواننده‌ای که مطالب را دنبال کرده است. همانطور که جان فرنکلین (برنده دو جایزه پولیتزر) بارها گفته است، مثلاً لازم نیست بیمار پس از عمل مغز لزوماً زنده بماند، اما اگر مرد، لازم است مشخص شود پزشک تمام تلاش خود را کرده و از این پس نیز برای نجات جان انسان‌ها کوشش خواهد کرد. به یاد داشته باشید که اگر پایان ماجرایی که روایت می‌کنید سیاه، غم‌افزا، ناامید‌کننده یا بی‌رحمانه است، روایت دنباله‌داری که می‌نویسید تأثیر آن را افزایش می‌دهد.
بسیار خوب، حالا اگر فکر می‌کنید ماجرایی که می‌خواهید روایت کنید برای نوشتن دنباله‌دار مناسب است چه باید بکنید؟ روزنامه شما مطلبی را که قبلاً شبیهش چاپ شده باشد منتشر نمی‌کند. چه استدلال‌هایی وجود دارد که نشان دهد مطلب دنباله‌داری هم برای خواننده و هم برای روزنامه مفید است

 

راهنمای نوشتن مطالب دنباله‌دار برای رسانه‌ها (۳)

بخش سوم رشته مقالات پیتر کلارک، پژوهشگر ارشد مؤسسه پوینتر، درباره نوشتن مطالب دنباله‌دار مطبوعاتی:
«روایت دنباله‌دار» منجی دنیای تجارت اخبار نیست. این نوع روایت تنها ابزاری است که به نویسنده در بیان مطلبی معین کمک می‌کند. دنباله‌دارها به عنوان قالب ادبی امتیازها و فرصت‌هایی را برای نویسنده فراهم می‌کنند.

    ۱- دنباله‌دارها به تبدیل خواننده آخر هفته به خواننده روزانه کمک می‌کنند.
شماره آخر هفته اکثر روزنامه‌ها [در غرب] خوانندگان بیشتری از شماره‌های عادی دارد. حتی مواردی هست که تیراژ عادی روزنامه‌ای به تدریج کاهش می‌یابد، اما تیراژ شماره یکشنبه آن رو به افزایش است. بنابراین وقتی شما انتشار یک ماجرای دراماتیک را در شماره یکشنبه آغاز می‌کنید و در پایان بخش اول تعلیق می‌گذارید، در واقع خواننده را به خریدن شماره دوشنبه دعوت کرده‌اید. من پیام‌های متعددی از توریست‌های فلوریدا دریافت کرده‌ام که به طور اتفاقی یکی از شماره‌های روایت دنباله‌داری را به قلم من خوانده‌اند و حالا که به ایالت یا کشور خود برگشته‌اند می‌خواهند بدانند چطور می‌شود ادامه روایت را خواند. این کار در دورانی که خواننده می‌توانند از طریق وب‌سایت‌ها مطالب را دنبال کنند ساده‌تر هم می‌شود. بنابراین دنباله‌دار نویسی را می‌توان در عین حال راهی برای ترغیب خوانندگان مسن‌تر به استفاده از وب‌سایت روزنامه‌ها دانست.

    ۲- دنباله‌دارها به افزایش تیراژ کمک می‌کنند
عوامل و متغیرهای فراوان در تیراژ گرفتن روزنامه‌ها مؤثرند، بنابراین به سادگی نمی‌توان تأثیر تک‌تک مطالب یا روایت‌های دنباله‌دار را در آن مشخص کرد. اما «بالتیمور سان» می‌گوید تیراژش در هفده روزی که یک دنباله‌دار را درباره مرگ زودهنگام یک مادر جوان منتشر می‌کرد حدود چهار درصد افزایش داشته است. همچنین معروف است که آثار تام فرنچ خوانندگان زیادی را جلب کرده و همیشه تیراژ زیادی آورده است…

    ۳- دنباله‌دارها فواید کوتاه‌نویسی و بلندنویسی را همزمان دارند.
از هنگام انتشار روزنامه «یو.اس.ای تودی»، طول مطالب مطبوعاتی به موضوع اصلی بحث در تحریریه روزنامه‌های آمریکایی تبدیل شد و این کشمکش با پیشرفت سایت‌های خبری آنلاین ادامه یافت. آن روزها این که کسی طرفدار خبرهای تلگرافی «یو.اس.ای تودی» بود یا هوادار مطالب بلند «فیلادلفیا اینکوایرر» نشان می‌داد چه جور روزنامه‌نگاری است. در اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی روایت‌های دنباله‌دار به عنوان راهی برای آشتی و تلفیق این دو گونه مطرح شد. می‌توان یک موضوع جدی و پیچیده را در مطلبی به بلندی ۳۰ هزار واژه بررسی کرد، اما آن را مثلاً در ۲۹ قسمت ارائه داد. به این ترتیب نویسنده می‌تواند موضوع را با عمق کافی، به تدریج و خلاقانه گزارش کند. خوانندگان پرمشغله نیز قادر خواهند بود مطلب را در قسمت‌های کوتاه‌تر و بدون اینکه ناچار شوند از خیر خواندن بقیه روزنامه بگذرند، بخوانند.

    ۴- دنباله‌دارها با رسانه‌های جدیدی مانند اینترنت سازگارند
تجربه شخصی من نشان می‌دهد انتشار روایت‌های دنباله‌دار در وب‌سایت‌های خبری امتیازهایی دارد:
• خوانندگانی که یک قسمت از روایت را در روزنامه نخوانده‌اند می‌توانند آن را در وب‌سایت پیدا کنند.
• خواننده می‌تواند صبر کند و در پایان انتشار، تمام مطلب را یکجا در وب‌سایت بخواند.
• خوانندگان در سراسر جهان می‌توانند روایت را دنبال کنند.
• احتمالاً صدها خواننده در طول انتشار مطلب در سایت کامنت (اظهارنظر) می‌گذارند.
• بعضی از این اظهارنظرکنندگان ممکن است منابع بالقوه جدید برای روایت باشند.
سایت‌های اینترنتی در جستجوی مراجعه‌کنندگانی هستند که مدام به سایت سر بزنند و روایت‌های دنباله‌دار خواننده را ترغیب می‌کند برای دنبال کردن ماجرا هر روز به سایت مراجعه کند.

    ۵- دنباله‌دارها بحث‌هایی در جامعه ایجاد می‌کنند.
روایت‌ دنباله‌دار به دلیل ابعادش تأثیرات خوب و بد ماجرا را افزایش می‌دهد. چنین روایتی از آنجا که در طول چندین روز مرتب مطرح می‌شود بحث‌هایی را در جامعه به دنبال می‌آورد. خوانندگان اغلب با شخصیت‌های ماجرا ارتباط عاطفی برقرار می‌کنند و درگیر ماجرا می‌شوند. یکی از نشانه‌های قدرت دنباله‌دارها این است که بسیاری از خوانندگان کنجکاو می‌شوند که پس از پایان انتشار روایت چه بر سر شخصیت‌های درگیر در آن آمده است.

 

ff

سلامدفتر مطالعات و  برنامه ریزی رسانه cjt