مصاحبه: ارتباط رو در رو و هدفدار

مصاحبه: ارتباط رو در رو و هدفدار



در زندگی روزمره، همه‌ی ما ممکن است در مقام مصاحبه‌گر یا مصاحبه‌شونده قرار گیریم. هر یک از این دو موقعیت، داشتن شرایط و خصوصیاتی را برای شخص ایجاب می‌کند.

ثبات رأی، اعتماد به نفس، درک مطلب و بازتاب صحیح مطلب به گوینده، ارتباط غیر کلامی، تسلط بر زبان و استفاده صحیح از آن در برقراری ارتباط، مشخصاتی است که مصاحبه‌گر یا مخاطب او باید داشته باشند. تنظیم زمان برای انجام مصاحبه بسیار مهم است. این زمان با توجه به هدف مصاحبه تغییر می‌کند. مثلاً، انجام یک مصاحبه برای استخدام در اداره نسبت به مصاحبه با یک وزیر، زمان‌های متفاوتی را اقتضا می‌کند.

اگر چه مصاحبه نوعی ارتباط گفتاری است، ولی با ارتباط رو در رو نیز تلفیق می‌شود. ترکیب این دو نوع ارتباط، تمایزی میان مصاحبه و سایر ارتباط‌های گفتاری پدید می‌آورد. در این ارتباط دست کم یکی از طرفین از انجام صحبت‌ها و دریافت پاسخ‌ها قصد خاصی دارد و ضمن طرح سؤالات و دریافت عکس‌العمل‌ها پیش می‌رود. این امر فراتر از صحبت‌های روزمره میان اشخاص است. انجام یک مصاحبه حتماً با قصد قبلی و برنامه‌ریزی انجام می‌شود و باید به مقاصد خاصی منتهی شود. درحقیقت می‌توان گفت که: «مصاحبه یک ارتباط طراحی شده، هدف‌دار، رودررو و نیازمند به تصمیم گیری است».

در کتاب اصول و مهارت‌های مصاحبه، تألیف گویر، ردنیگ و ریچی[۱] مصاحبه چنین تعریف شده است: «مصاحبه نوعی ارتباط شفاهی است که در آن دو طرف حضور دارند و دست کم یکی از طرفین با برنامه‌ریزی قبلی در آن شرکت می‌کند. هر دو طرف به طور متناوب صحبت می‌کنند و به دیگری گوش فرا می‌دهند».

بدون توجه به تعاریف مختلفی که از مصاحبه وجود دارد این واقعیت مسلم است که در جریان مصاحبه، مبادله اطلاعات صورت می‌گیرد و هر دو طرف متقابلاً در این جریان منتفع می‌شوند.

 

اهداف مصاحبه‌ها

مصاحبه‌ها اهداف گوناگون دارند. ممکن است که انجام مصاحبه، به منظور جمع آوری اطلاعات، ارزیابی طرف مقابل، اقناع و تغییر عقیده شخص، راهنمایی و توضیح برخی مسائل و یا جهت استخدام باشد. بدین ترتیب برای دستیابی به هر یک از اهداف ذکر شده، برنامه‌ریزی متفاوتی جهت انجام مصاحبه مورد نیاز خواهد بود.

 

مصاحبه برای جمع آوری اطلاعات

هدف از چنین مصاحبه‌ای، جمع‌آوری اطلاعات، اخبار یا عقاید در مورد یک موضوع یا شخص است. تنظیم سؤالات در این نوع مصاحبه، باید به نحوی باشد که اهداف مصاحبه‌گر را تأمین کند و به اطلاعات او در مورد موضوع بیفزاید. سؤالات باید به نحوی طراحی و مطرح شوند که نظرات، ادراکات، موضوع و برداشت‌های مصاحبه‌شونده در مورد موضوع خاص دریافت گردد. در این نوع مصاحبه ها معمولاً از اشخاصی سؤال می‌شود که دارای تخصص، صلاحیت و موقعیت شغلی متناسب با موضوع مصاحبه باشند.

 

 مصاحبه جهت ارزشیابی

در این گونه مصاحبه معمولاً شخصی که دارای موقعیت شغلی بالاتری است برای مقام پایین تر از خود سؤالاتی را مطرح می‌کند تا از پاسخ‌های دریافت شده به موارد مرتبط به کار پی ببرد. اطلاعاتی نظیر، چگونگی انجام کار، کیفیت و شرایط فعلی، امکان انجام بهتر کار و اینکه شخص مصاحبه شونده چه کاری را بهتر می‌تواند انجام دهد. در طی چنین مصاحبه هایی، روحیات و انتظارات شخص بهتر ارزیابی می‌شود و مصاحبه گر از نقطه نظرات دیگران نسبت به کارشان و نسبت به خودشان آگاهی می‌یابد.

 

مصاحبه‌ی اقناعی

در این نوع مصاحبه، مصاحبه‌گر قصد دارد، نظر، عقیده، رفتار و یا برخورد مصاحبه شونده را نسبت به موضوعی تغییر دهد. همراه با پیشرفت مراحل مصاحبه این انتظار وجود دارد که مصاحبه‌شونده به هدف یا اهداف مصاحبه‌گر نزدیکتر شود و عکس‌العمل متناسب نشان دهد. این گونه مصاحبه‌ها معمولاً در موارد بازرگانی و فروش محصولات میان خریدار و فروشنده انجام می‌شود.

 

مصاحبه جهت راهنمایی و مشاوره

در چنین مصاحبه‌هایی معمولاً مصاحبه‌گر از نظر روان شناختی، شخص آگاهی است و قصد دارد با ارائه سؤالات و دریافت واکنش‌ها، شخص مصاحبه‌شونده را راهنمایی کند و به هدف خاصی برساند. در این گونه مصاحبه‌ها، مصاحبه‌شونده برای حل مشکلات و مقابله با مسائل، کار مثمرثمر، برخورد مناسب با دیگران، کسب توانایی در ایجاد ارتباط با سایرین و در کل برای برقراری ارتباط صحیح و موفقیت آمیز در زندگی روزمره راهنمایی می‌شود.

 

مصاحبه‌ی تودیعی

این مصاحبه معمولاً زمانی انجام می‌شود که کارمندی قصد خروج از سازمانی را دارد. در این مصاحبه سعی می‌شود علت‌های مختلف عدم مطابقت و علل اختلاف میان کارمند و کارفرما که موجب خروج کارمند شده است، کشف شود. اطلاعاتی که از این نوع مصاحبه به دست می‌آید در مورد اشخاص دیگر و کسانی که قصد استخدام دارند به کار گرفته می‌شود. بدین وسیله موارد اختلاف کمتری در روابط شغلی ایجاد می‌شود. در نتیجه کارها با رضایت بیشتر طرفین و برخورد کمتر صورت می‌گیرد.

 

مصاحبه استخدامی‌

مصاحبه جهت استخدام یا پذیرش، کاربردترین و معمول‌ترین نوع مصاحبه است که هر شخصی به احتمال زیاد در طول زندگی در آن شرکت می‌کند. نتیجه‌ی چنین مصاحبه‌ای این است که شخص برای انجام کاری یا پذیرش مسئولیتی، مناسب یا غیر قابل قبول معرفی می‌شود. در چنین مصاحبه‌ای باید ارتباطی مفهوم‌دار میان مصاحبه‌گر و مصاحبه‌شونده ایجاد شود. ماحصل کار تعیین می‌کند که آیا امکان به وجود آمدن همکاری متقابل و سازنده وجود خواهد داشت یا خیر. در مصاحبه‌ی استخدامی، مصاحبه‌گر این امکان را به وجود می‌آورد تا مصاحبه‌شونده نیز سؤالاتی را در مورد شغل آینده مطرح و پاسخ‌هایی دریافت کند. بنابراین در این مصاحبه پرسش و پاسخ دو طرفه خواهد بود.

 

 آمادگی جهت مصاحبه

همیشه باید به خاطر داشته باشیم که مصاحبه چیزی فراتر از صحبت و گفت وگوست و آمادگی جهت شرکت در مصاحبه این امکان را فراهم می‌آورد که چه در مقام مصاحبه‌گر و چه در مقام مصاحبه‌شونده بهترین نتیجه را از مصاحبه به دست آوریم.

 

 ترس از مصاحبه: معمولاً مصاحبه‌گر و مصاحبه‌شونده‌ی تازه کار از انجام مصاحبه هراس دارند و این هراس به دلیل هجوم سؤالات مختلفی است که ذهن را اشغال می‌کند. به نمونه‌ای از تشویش‌های که به ذهن مصاحبه‌گر هجوم می‌آورند توجه کنید:

– نخواهم توانست پرسش‌های مناسبی مطرح کنم!

– رفتار عصبی خواهم داشت!

– غیرقابل اطمینان جلوه خواهم کرد!

– به مصاحبه‌شونده اطلاعات بسیار کم و یا بسیار زیاد خواهم داد!

– درباره شرکت از من سؤالاتی خواهد شد که از آنها اطلاعی ندارم!

– از خودم شخصیت ضعیفی نشان خواهم داد!

– نخواهم توانست ارتباط مناسبی با مصاحبه‌شونده برقرار کنم!

– بی نظم وبی برنامه جلوه خواهم کرد!

– در مورد کسب اطلاعات بیشتر ناتوان خواهم بود!

– شخص مناسب را جهت استخدام انتخاب نخواهم کرد!

و موارد زیر نیز برخی از هراس‌های شخص مصاحبه شونده است:

– از من سؤالاتی پرسیده می‌شود که نمی‌توانم پاسخ دهم!

– لباس مناسب جهت شرکت در مصاحبه نپوشیده‌ام!

– ممکن است عصبی به نظر برسم!

– ممکن است بی صلاحیت جلوه کنم!

– مصاحبه‌گر مرا به طور غیر مسقیم خواهد آزمود!

– خیلی کوتاه یا خیلی طولانی جواب خواهم داد!

– دروغگو قلمداد می‌شوم!

– نخواهم توانست به طور مناسب و صحیح با مصاحبه‌گر ارتباط برقرار کنم!

– در مورد خودم شکسته نفسی یا اغراق خواهم کرد!

– استخدام نخواهم شد!

 

برای اینکه به میزان ترس از شرکت درمصاحبه واقف شوید برای هر مورد هراس شش درجه شدت در نظر می‌گیرید: صفر. کاملاً بدون اضطراب ۱. تا حد زیادی بدون اضطراب، ۲. متعادل ؛ ۳. کمی‌نگران؛ ۴. بسیار وحشت‌زده؛ ۵. مأیوس وعصبی.

حال در هر یک از دو حالت مصاحبه‌گر و مصاحبه‌شونده مجموع اعداد انتخابی را به دست می‌آوریم و بدین ترتیب متوجه می‌شویم که درجه‌ی ترس از شرکت در مصاحبه به چه اندازه است.

اگر مجموع اعداد بین ۴۵ تا۵۰ باشد شخص به شدت از شرکت در مصاحبه می‌ترسد. مجموع بین ۳۵ تا ۴۴ نشانگر ترس زیاد است. مجموع بین ۲۰ تا ۳۴ تا حدی بیمناک. مجموع ۱۱ تا ۲۰ چندان هراسی ندارد و مجموع بین صفر تا ۱۰ نشانگر حالت عادی و بدون دغدغه است.

 

مراحل مصاحبه

اکثر مصاحبه‌های موفق از نظم خاصی پیروی می‌کنند. به طور خلاصه هر مصاحبه‌ای دارای یک مقدمه، یک بخش اصلی و یک انتهاست.

مقدمه یا گشایش مصاحبه در حقیقت راه‌گشای ورود به مرحله اصلی است.

بخش اصلی مصاحبه دربرگیرنده‌ی بیشترین بحث انجام شده و شامل گفت‌وگوهای دو جانبه‌ی طرفین است.

در انتها نیز ضمن یک نتیجه‌گیری کلی از خلاصه‌ی گفت‌وگو، مصاحبه به پایان می‌رسد.

در شروع مصاحبه، یک معارفه‌ی صمیمانه می‌تواند احساس اعتماد و دوستی را بین طرفین حاکم سازد و شرایطی را ایجاد کند که هر دو طرف قادر به برقراری ارتباط صحیح با یکدیگر باشند. در این مرحله احساس ترس از طرف مقابل از بین می‌رود و به جای آن احساس اطمینان و حس همکاری جایگزین می‌شود. برقراری چنین حالتی به منزله‌ی کلیدی برای ورود به بحث اصلی مصاحبه است. معمولاً گفت وگو از آب وهوا، وضعیت خیابانها، اخبار روز و مسائلی از این دست باعث می‌شود که مصاحبه‌شونده، ترس از مصاحبه‌گر را از خود دور سازد و آرامش بیش‌تری بیابد.

سؤال، بخش اصلی مصاحبه: سؤالاتی که میان اشخاص مطرح می‌شوند دارای چند جنبه است. از طریق این سؤالات می‌توانیم اطلاعات مورد نیاز را به دست آوریم. کنجکاوی خود را ارضا کنیم. نسبت به آنچه تمایل داریم، آگاهی بیشتری بیابیم و یا شخصی را بیازماییم. با مطرح شدن سؤال است که شخص مقابل، دانسته‌های خود را برای ما آشکار می‌کند. به همین دلیل، سؤال ابتدایی‌ترین وسیله برای کسب اطلاعات در یک مصاحبه است. سؤالات نه تنها استخوان‌بندی مصاحبه هستند. بلکه نوع و نحوه‌ی ارائه‌ی سؤالات به پیشبرد و سودمندی مصاحبه کمک می‌کند.

 

 هرسؤال برای پرسشگر و پاسخگو دارای چهار جنبه است:

پرسشگر: سؤال، شخصی که از او سؤال می‌شود، هدف سؤال، اطلاعاتی که انتظار دریافت آن را دارد.

 پاسخگو: سؤال، شخص پرسشگر، هدف سؤال، آنچه باید به عنوان پاسخ بیان شود.

در طرح سؤال معمولاً شش کلمه استفهامی‌ معروف آغازگرهستند. چه کسی، کی، کجا، چه، چرا، چگونه، در طول مصاحبه، سؤالات اولیه، ثانویه، تشریحی و کوتاه به طور مستقل یا مرکب مطرح می‌شوند. سؤالات کوتاه، سؤالات حساب شده‌ای هستند که با کلماتی نظیر بلی یا خیر، یا کلمه‌ی کوتاه دیگری به آنها پاسخ داده می‌شود:

– آیا تحصیلات عالی دارید؟

– در کدام شعبه کار می‌کنید؟

– چند سال دارید؟

سؤالات تشریحی به عکس، دارای دامنه وسیعی برای پاسخگویی هستند و معمولاً حالت نظر خواهی یا شرح موضوع دارند:

– به نظرشما موفقیت چیست؟

– اهداف شما در زندگی کدامند؟

– کمی‌ درباره‌ی شغلتان صحبت کنید؟

سؤال تشریحی برای پاشخگو این موقعیت را فراهم می‌آورد تا احساسات، تمایلات و خواسته‌های خود را منعکس کند. به علاوه چنین سؤالاتی این احساس را در پاسخگو بر می‌انگیزد که مصاحبه گر تمایل دارد نسبت به افکار و گذشته او آگاهی بیابد.

سؤالات تشریحی یا کوتاه هر یک ممکن است اولیه یا ثانویه باشد. سؤالات اولیه برای طرح کردن یک موضوع یا آغاز یک بحث جدید عنوان می‌شوند:

– سرگرمی‌مورد علاقه شما چیست؟

– درباره‌ی تحصیلات خود کمی‌توضیح بدهید؟

اولین سؤال،کوتاه و دومین سؤال، تشریحی است.

یک مصاحبه‌گر خودش فکر، پیش از شروع مصاحبه فهرستی از سؤالات اولیه تهیه می‌کند. مصاحبه شونده‌ی با هوش نیز باید، به سؤالات اولیه‌ای که ممکن است از او پرسیده شود فکر کند. سؤالات ثانویه در پی سؤالات اولیه مطرح می‌شوند و به موضوع مورد بحث دقت بیش‌تری می‌بخشند. این سؤالات، پاسخگو را به دادن توضیحات بیشتر ترغیب می‌کند و هنگامی‌ مطرح می‌شوند که پاسخ قبلی به قدر کفایت، کنجکاوی یا دقت نظر پرسشگر را برطرف نکرده باشد:

– خوب منظورتان چست؟

– ممکن است بیشتر توضیح دهید؟

– ممکن است در این مورد مثالی ذکر کنید؟

برای اینکه بتوانید سؤالات ثانو یه‌ی مناسبی مطرح کنید، لازم است شنونده‌ی خوبی باشید. باید به احساسات و حرکاتی که ضمن پاسخگویی بروز می‌کنند به دقت توجه کنید و حقایق و نظریات نهفته در آن را کشف نمایید. فنون دیگری نیز وجود دارد که یک مصاحبه‌گر خوب باید به آنها دقت نظر و توجه کافی داشته باشد. مثلاً مصاحبه‌گر با نگاه کردن در چشمان مصاحبه‌شونده می‌تواند به احساس درونی او در هنگام پاسخگویی پی ببرد.

 

مصاحبه‌شونده

مصاحبه‌شونده علاوه بر پاسخگویی به سؤالات از روی عکس‌العمل‌ها، چگونگی برخورد با سؤالات و حرکاتش نیز مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. آنچه به عنوان پاسخ بیان می‌شود و چگونگی پاسخگویی مهم‌ترین نقش را ایفا می‌کنند. به دلیل کوتاه بودن مدت مصاحبه، کوچکترین عکس‌العمل و حرف مصاحبه‌شونده مورد دقت نظر قرار می‌گیرد. بنابراین صحبت‌ها و حرکات ضمن مصاحبه دارای اهمیت هستند. در حقیقت، شخصیت، توانایی، دانایی و قابلیت‌های فرد در این مدت کوتاه مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. در این میان هیچ گاه نباید از ارتباط غیرکلامی‌ میان مصاحبه‌گر و مصاحبه‌شونده غافل شد. مصاحبه‌گر به علایم غیر کلامی‌که از مصاحبه شونده دریافت می‌کند اهمیت خاصی می‌دهد.

مثلا”:

  1. آرامش چشم‌های مصاحبه‌شونده حین صحبت؛
  2. طنین صدای مصاحبه‌شونده و کوتاهی و بلندی صدا؛
  3. آیا در میانه صحبت سکوت می‌کند، برای ادامه صحبت صبر می‌کند و یا در میان جمله‌ها اصواتی نظیر «هوم» یا «آ…» به کار می‌برد؟
  4. آیا راحت وآرام روی صندلی می‌نشیند و تکیه می‌دهد یا به طرف جلو، روی میز خم می‌شود؟
  5. آیا در حین صحبت کردن لبخند می‌زند؟
  6. حالت دست‌ها و حرکات بدن او چگونه است؟
  7. وضعیت قرار گرفتن پاها به چه صورت است،آیا پاها حرت می‌کنند؟

تمامی‌ این حالت‌ها و رفتارها از وضعیت درونی پاسخگو خبر می‌دهد. حتی نحوه لباس پوشیدن، نوع و رنگ لباس و تناسب میان اجزای لباس گویای نوعی اطلاعات هستند.

چون حرکات مصاحبه‌شونده بیانگر نوعی ارتباط غیر کلامی‌ برای مصاحبه‌گر است. مصاحبه شونده باید سعی کند علایمی‌ ارسال کند که بر جنبه مثبت شخصیت، فکر و موقعیت او بیفزاید. هیچ گاه نباید احساس خستگی، کسالت یا گرفتگی را به مصاحبه‌گر انتقال داد و این تصور را به وجود آورد که این مصاحبه نوعی وقت تلف کردن است.

 

مصاحبه‌گر

لازم به گفتن است در هر مصاحبه علاوه بر اینکه مصاحبه‌گر، مصاحبه‌شونده را مورد ارزیابی قرار می‌دهد، خود نیز از سوی او ارزیابی می‌شود.

ارزیابی متقابل، از این جهت اهمیت دارد که بیانگر واکنش مصاحبه‌گر نسبت به مصاحبه‌شونده است و به ادامه روند مصاحبه و دریافت احساس مصاحبه‌شونده از مصاحبه‌گر کمک می‌کند. توانایی و تأثیر مصاحبه‌گر در برقراری استحکام و توازن در مصاحبه و پیشبرد آن بسیار مهم است.

در حین انجام قسمت اصلی مصاحبه، مصاحبه‌گر بایستی این موارد را در نظر داشته باشد:

  1. به تناوب و تغییرات مراحل مختلف مصاحبه دقت کند؛
  2. مفهوم صحبت‌های رد و بدل شده و پاسخ‌ها و نظرات ارائه شده را به گونه‌ای قابل درک یاد داشت کند.
  3. در حین گوش دادن به صحبت‌ها، سایر حواس او نیز فعال باشند؛
  4. محیطی دوستانه و همراه با تفاهم ایجاد کند؛
  5. از میان اطلاعات دریافتی موارد مرتبط را از میان مطالب غیرمرتبط شناسایی و جدا کند و در پایان این وظیفه به عهده مصاحبه‌گر است که زمان و چگونگی به پایان بردن مصاحبه را تعیین و اعلام کند.

مصاحبه‌گر نیز مانند مصاحبه‌شونده، پیام‌های غیر کلامی‌برای طرف مقابل ارسال می‌کند. اوست که باید در زمان مناسب به طرف مقابل بفهماند که توضیحاتش کافی است و یا زمان مناسب پرسش بعدی فرا رسیده است. حرکات دست‌ها و سرمصاحبه‌گر در زمان صحبت مصاحبه‌شونده می‌تواند موجب تضعیف یا تقویت ذهن و روحیه مصاحبه‌شونده گردد. تأیید ضمنی و کلامی‌مصاحبه‌گر در ضمن صحبت طرف مقابل تأثیر مثبتی بر ادامه‌ی صحبت او دارد و به عکس نگاه خشک و بی‌احساس او، عدم همراهی و بی‌علاقگی وی را می‌رساند. تأثیر مصاحبه نظیر هر ارتباطی فردی دیگری، با مساعدت، مهارت و تعهد دوجانبه تأمین می‌شود.

برای یک مصاحبه‌ی خوب آماده شویم:

با دانستن و عمل کردن به نکاتی که درپی خواهدآمد هر دو طرف مصاحبه می‌توانند در مصاحبه نقش مناسبتری ایفا کنند:

  1. آمادگی داشته باشید. منظور از انجام مصاحبه را بدانید. سؤالاتی را که قرار است بپرسید یا از شما  پرسیده شود مرور کنید. اهداف خود را به خوبی درک کنید و سعی کنید با در نظر داشتن این اهداف به بهترین نحو منظور خود را تفهیم کنید؛
  2. برای دریافت و ارسال منظور خود تمرین کنید. به دلیل ماهیت مصاحبه لازم است که هر دو طرف مصاحبه، توانایی ارسال و دریافت پیام را به هر دو صورت کلامی‌و غیر کلامی‌ داشته باشند. این توانایی نه تنها در مورد ارسال و دریافت پیام بلکه در مورد دریافت واکنش‌های طرف مقابل و کسب اطمینان از درک صحیح او لازم است؛
  3. گوش دادن و درک شنوایی خود را فعال کنید. معمولاً اشکالاتی در ضمن مصاحبه‌ها روی می‌دهد که ناشی از درست نشنیدن صحبت‌های طرف مقابل است. اگر طرفین فقط به آنچه گفته می‌شود گوش فرا دهند و پس از پایان صحبت طرف مقابل در مورد آن فکر کنند، بهترین نتیجه را خواهند گرفت؛
  4. دارای عقیده وجهت باشید. در طرح سؤالات و پاسخگویی؛ نظرخود را با اطمینان بیان کنید. اگر شما در مورد عقاید، نظرات، مهارت‌ها و توانایی‌های خود اطمینان نداشته باشید، چگونه انتظار دارید دیگران در مورد آنها اطمینان حاصل کنند؛
  5. انعطاف‌پذیر باشید. سعی کنیدجملات و حرف‌های از پیش حفظ شده را بیان نکنید. در مورد سؤالات و سخنان طرح شده فکر کنید و برای پاسخگویی آمادگی داشته باشید. توانایی مطابقت خود با طرف مقابل و فضای حاکم را داشته باشید؛
  6. به دقت نگاه کنید. به علایم غیرکلامی‌ که از طرف مقابل یا از سوی خودتان فرستاده می‌شود توجه کنید. دقت کنید که پیام‌های ارسالی شما حامل بار معنایی مثبت باشند.

مصاحبه‌گر و مصاحبه‌شونده‌ی خوب در طی انجام مصاحبه سعی می‌کنند فرستنده یا گیرنده‌ی خوبی برای اطلاعات باشند. تصمیم‌گیری به موقع و صحیح و نیز آمادگی، صداقت، اعتماد به نفس و توانایی انجام صحیح روش‌های مصاحبه از رموز موفقیت هستند.

 

  «میشل» و «تری» گوال گمبل

ترجمه‌ی محسن کریمی‌


حاشیه

«متن حاضر ترجمه‌ی خلاصه شده ای است از مقاله‌ی “Interviewing From Both Sidlis of the Desk”» از کتاب Communication Works تألیف Michael Gambl ,Teri Kwal Gambleاز انتشارات – HillMc Geaw

  1. Interviewing Principles & Techniques, by: Goyer, Redding, Richey.
ff

سلامدفتر مطالعات و  برنامه ریزی رسانه cjt